25 F
23 περισσότερο 07.
Αγαπητοί και τίμησε τον συνάδελφό,
Αφού με έκανες να περιμένω τόσο πολύ για μια αντίδραση στο Υλικά, Πρέπει να πιστεύουν ότι είστε βαθιά συμμετέχουν στις εργασίες σχετικά με dem. pr., και δεν θέλω να περιμένουν περισσότερο τις πληροφορίες μου.
Βλέπω δύο προβλήματα στο γράψιμό σου : ένα) τι πρέπει να σημαίνει η ανάκληση της λίμπιντο μακριά από το αντικείμενο, β) ποιες είναι οι διαφορές μεταξύ παρανοϊκής προβολής και άλλων προβολών. Θα σου πω τι σκέφτομαι.
ένα) Δεν πιστεύω δεν ότι η λίμπιντο αποσύρεται από το πραγματικό αντικείμενο για να ριχτεί στην αντικαταστατική φανταστική αναπαράσταση, με το οποίο στη συνέχεια πραγματοποιεί το αυτοερωτικό παιχνίδι της. Σύμφωνα με τη σημασία των λέξεων μάλιστα, δεν είναι αυτοερωτική όσο έχει ένα αντικείμενο, είτε πρόκειται για πραγματικό είτε για φανταστικό αντικείμενο. Αντίθετα, πιστεύω ότι η λίμπιντο φεύγει από την αντικειμενική αναπαράσταση, ο οποίος, στερείται έτσι ακριβώς της επένδυσης που το χαρακτήρισε ως εσωτερικό, μπορεί να αντιμετωπιστεί ως αντίληψη και να προβληθεί προς τα έξω. Μπορεί τότε, ας πούμε, να την υποδεχτούν ψυχρά για μια στιγμή, και υποβλήθηκε στο συνηθισμένο τεστ πραγματικότητας. «Λένε για μένα ότι μου αρέσει η συνουσία. Λοιπόν το λέμε, αλλά δεν είναι ΑΛΗΘΗΣ. » Η επιτυχής καταστολή θα έφτανε μέχρι εκεί, Η λίμπιντο, έχοντας γίνει ελεύθερη, τότε θα εκδηλωνόταν με κάποιο αυτοερωτικό τρόπο όπως στην παιδική ηλικία. — Πιστεύω ότι όλες οι παρεξηγήσεις μας προέρχονται από το γεγονός ότι δεν έχω τονίσει αρκετά τη φύση δύο σταδίων της διαδικασίας, η αποσύνθεση σε καταστολή της λίμπιντο και επιστροφή της λίμπιντο.
Στη συνέχεια μπορούμε να κατασκευάσουμε 3 cas. 1) Η καταστολή σύμφωνα με τη διαδικασία που περιγράφηκε σίγουρα πετυχαίνει, είναι τότε η εξέλιξη που φαίνεται χαρακτηριστική του δημο. pr. Η αναπαράσταση του προβαλλόμενου αντικειμένου μπορεί να εμφανίζεται μόνο φευγαλέα στο’ «παραληρηματική ιδέα», η λίμπιντο εξαντλείται οριστικά στον αυτοερωτισμό, η ψυχή εξαθλιώνεται με τον τρόπο που τόσο ακριβώς ξέρεις.
2) Ou bien, όταν η λίμπιντο επιστρέφει (αποτυχία προβολής), μόνο ένα μέρος κατευθύνεται προς τον αυτοερωτισμό, άλλη αναζήτηση για το αντικείμενο ξανά, που πρέπει τώρα να βρεθεί στο αντιληπτικό άκρο, και η οποία αντιμετωπίζεται ως αντίληψη. Τότε η παραληρηματική ιδέα γίνεται πιο πιεστική, η αντίφαση εναντίον του όλο και πιο βίαιη, και όλος ο αμυντικός αγώνας δίνεται για άλλη μια φορά, ως απόρριψη της πραγματικότητας (η καταστολή μετατρέπεται σε απόρριψη [στημόνι]), και αυτό μπορεί να συνεχιστεί για μια περίοδο, ώσπου τελικά η νεοφερμένη λίμπιντο εξακολουθεί να ρίχνεται προς το αυτοερωτικό, ή εκείνο το μέρος του είναι μόνιμα στερεωμένο στο παραλήρημα που στρέφεται ενάντια στην επιθυμία για το προβαλλόμενο αντικείμενο. Είναι εκεί, σε ποικίλες αναλογίες μειγμάτων, την εξέλιξη του αιτήματος. praecox στον παρανοϊκό, σίγουρα η πιο ακάθαρτη και συχνότερη περίπτωση,
3) Ή η καταστολή αποτυγχάνει τελείως, αφού έχει επιτύχει για μια στιγμή την προβολή αντικειμενικής επιθυμίας. Η νεοφερμένη λίμπιντο κερδίζει το αντικείμενο που έχει γίνει πλέον αντίληψη, παράγει εξαιρετικά ισχυρές αυταπάτες, η λίμπιντο μεταβάλλεται σε πεποίθηση, πυροδοτείται η δευτερεύουσα μεταμόρφωση του εγώ; δίνει καθαρή παράνοια, στην οποία ο αυτοερωτισμός αποτυγχάνει να συγκροτηθεί πλήρως, αλλά του οποίου ο μηχανισμός γίνεται εξηγήσιμος μόνο μέσω αυτής της σειράς που ανεβαίνει στη δεύτερη. pr. πλήρης.
Εδώ είναι τα τρία διαγράμματα που φαντάζομαι. Θα δείτε τι μπορούμε να αποδείξουμε κλινικά, άρα φέρνουν σε ύπαρξη. Παρατηρώ προς το παρόν ότι είναι στο δημ. pr. καθαρό ότι η επιστροφή στον αυτοερωτισμό είναι στην καλύτερη κατάσταση. Αυτό που λες είναι όντως οριστικό! Επαναλαμβάνω παρεμπιπτόντως εδώ ότι δεν πιστεύω ότι οι γνωστοί μηχανισμοί αποδεικνύονται μόνο στο dem. pr. και όχι σε πραγματική παράνοια όπως νόμιζε ο Bleuler.
β) Λιγότερο σαφές, γιατί μου λείπουν οι φρέσκες εντυπώσεις, είναι οι σκέψεις μου για το πρόβλημα (β), πώς είναι η παρανοϊκή προβολή σε σχέση με την υστερική προβολή και η προβολή στην αμέντια. Σίγουρα σε αυτό το τελευταίο έχουμε την πιο αγνή παραισθησιολογική συνειδητοποίηση, όπου η εικόνα του επιθυμητού αντικειμένου γίνεται άμεσα αντίληψη, με παλινδρόμηση, — χωρίς καταστολή με υπερεπενδυμένη λίμπιντο. Η καταστολή εδώ, αντίθετα, αφορά τον αντιφατικό εαυτό και την πραγματικότητα. Ούτε εδώ υπάρχει αντιστροφή του σημείου, η ευχαρίστηση παραμένει ευχαρίστηση, δεν μεταβάλλεται σε δυσαρέσκεια όπως στην παράνοια. Έτσι για αυτόν τον τύπο — δείτε την ανάλυσή μου από το παρελθόν (1) — δύο χαρακτηριστικά : καμία καταστολή του επιθυμητού αντικειμένου, η λίμπιντο παραμένει (με υπερβολική δύναμη) στην αντιπαράθεση. Είναι και μια ξαφνική ανατροπή, όχι παρατεταμένος αγώνας και χρόνια εξέλιξη όπως στην παράνοια (δημ. pr.).
Σε υστερία, την ανάλογη διαδικασία, ψευδαίσθηση της ιδέας του επιθυμητού με την υποταγή του εγώ, λαμβάνει χώρα, ως βραχύβιο επεισόδιο στην κρίση, από μια παλινδρόμηση που πηγαίνει από την αναπαράσταση υπερεπενδυμένου αντικειμένου στην αντίληψη. Αυτή η αστάθεια χαρακτηρίζει την υστερία. Το απωθημένο γίνεται, προσωρινά μόνο, καταπιέζοντάς τον. Κατά τη διάρκεια του μαθήματός του, οποιαδήποτε υστερία μπορεί να μετατραπεί σε οξεία παραισθησιακή ψύχωση των προαναφερθέντων ειδών.
Στην παράνοια (που παραμένει η θεωρητική έννοια; δημ. pr. φαίνεται στην πραγματικότητα να είναι ένας ουσιαστικά κλινικός όρος), η αναπαράσταση του επιθυμητού αντικειμένου δεν επιτυγχάνεται ποτέ άμεσα, ούτε μέσω παλινδρόμησης, λόγω της υπερβολικής επένδυσης της λίμπιντο. Εδώ έχουμε πρώτα την καταστολή μέσω προβολής, με λίμπιντινες επενδύσεις μειώθηκε, και δευτερευόντως μόνο η ενίσχυση στην ψευδαίσθηση από τη λίμπιντο που επιστρέφει μετά την καταστολή. πρέπει να επιβεβαιώσω, ακόμα κι αν αυτό μπορεί να αποδειχθεί μόνο σε ένα καλό διάγραμμα, ότι η παλινδρόμηση και η προβολή είναι δύο διαφορετικές διαδικασίες, που επίσης ακολουθούν διαφορετικούς δρόμους. Αυτό που είναι επίσης χαρακτηριστικό της παράνοιας, είναι ότι η παλινδρόμηση εξασθενεί τόσο πολύ; η ιδέα του επιθυμητού γίνεται αντιληπτή ως λέξη που ακούγεται, και όχι ως οπτική εικόνα; προέρχεται επομένως από, κατ' αναλογία ενίσχυση, διαδικασίες σκέψης. Οπτικές παραισθήσεις, σίγουρα δευτερεύον, ακόμα μου ξεφεύγει, Αυτό μοιάζει με δευτερεύουσα παλινδρόμηση.
ο προορισμοί λίμπιντο, ο τόπος που βρίσκεται σε σχέση με τον εαυτό και το αντικείμενο, και το παραλλαγές αντίστροφης ροής σχετικά με τη λίμπιντο, και επίσης η χρονολογική εξέλιξη αυτών, αυτό είναι που πρέπει να αποτελεί το χαρακτηριστικό των νευροψυχώσεων [Neuropsychosen] και ψυχώσεις.
Μετά από αυτά τα παραπάνω από δύσκολα πράγματα, κάτι πιο άνετο. Από την εξάχρονη κόρη σας σίγουρα θα έχετε μάθει ότι η επίθεση είναι μια φαντασίωση που έχει γίνει συνειδητή, όπως ανακαλύπτουμε τακτικά κατά την ανάλυση, και καθώς με οδήγησαν να παραδεχτώ τα κοινά σεξουαλικά τραύματα της παιδικής ηλικίας. Το θεραπευτικό έργο συνίσταται στη συνέχεια στην εκ νέου ανακάλυψη των πηγών από τις οποίες το παιδί αντλούσε τη σεξουαλική του γνώση.. Τα παιδιά γενικά δίνουν λίγες ενδείξεις, αλλά επιβεβαιώστε αυτά που μαντέψαμε και αυτά που τους λέμε. Η οικογενειακή έρευνα είναι απαραίτητη. Αν πετύχει, Αυτό δίνει τις πιο διεγερτικές αναλύσεις.
Πρέπει να προσθέσω κάτι για το Bleuler. Ο αυτοερωτισμός, ωστόσο, ορίζεται κατηγορηματικά στο Τρεις προσπάθειες. Ψυχικώς, αν θέλεις, αρνητικά. Το ότι το παιδί δεν μιλάει προέρχεται και από το γεγονός ότι αμέσως βάζει τον εαυτό του ολοκληρωτικά και πλήρως στη μεταβίβαση., όπως δείχνει και η παρατήρησή σου.
Ο ασθενής μου Görlitz είναι πολύ κατατοπιστικός, όπως όλα τα λάθη. Ό,τι έχει αναγνωριστεί πράγματι παραμένει, και οι δημο. pr. προστίθεται σε αυτό. Το γυμνάσιό μου, για ποιον μιλάω στο Υλικά, που κατέφυγε στη γεωμετρία, έδειξε τα πιο όμορφα εμμονικά συμπτώματα, τις πιο υπέροχες φαντασιώσεις. Παρέμεινε και αυτός βρεφικός στα γεννητικά του όργανα. Το ξαναείδα πριν λίγους μήνες, σε απαθή άνοια.
Με εγκάρδιους χαιρετισμούς και αναμένοντας την απάντησή σας,
σας ειλικρινά αφιερωμένο
Dr Freud.
1. Βλ.. 11 F, n. 5.